Bondì mie montagne, rochere sensa fin,
bastion a difèisa ‘d mè pais,
seve agressive, maestose,
con un deuit da gran dama;
a basta mach vardeve për vorèive bin.

Ël bleu dël cel ch’av ancoron-a,
ël bianch dle fiòche ch’av fà mantel,
ël ross dla passion ëd vòstra gent
e dël sangh ch’a l’ha bagnàve,
a son ël simbol, ël drapò,

Ëd costa tera ch’a tëmm gnun confront;
ël mè… ël nostr Piemont!

 

Scritta Beppe Boccalatte